Bir şizofren kendini nasıl tedavi eder?

bloğum açılmış, çocuklar gibi şenim yemin ediyorum. sabaha kadar yazsam, yazsam diyorum. sonra mal gibi klavyenin üstünde uyuyakalsam.. sabaha kadar çalıp dursa "mfö- benim hala umudum var"..  sonra uyansam yine yazsam.. keşke hiç durmadan yazabilsem.. hiç durmadan anlatabilsem.. 

İnsan hayatı sikim gibi bişi işte böyle. (bu yazı da çok fazla küfür edicem, lütfen çocukları ekran başından uzaklaştırın.) öyle "zaman ne çabuk geçiyor, herşey unutuluyor be seyirci" gibi otantik cümleler kurmuycam. içimden geçenleri, hissettiklerimi akıtıcam bu sefer.. ben hiç yanlız kalmadım be seyirci. sanırım bu biraz kendi kendime yaptığım bi iyilik. yıllarca o kadar güzel insanlar biriktirmişim ki şimdi o güzel insanlarla devam ediyorum girdiğim yollara. hımhım, yeni yollar, yeni umutlar var önümde.. yeni hayaller var.. geçmişin izleri hiç gitmicek, hiç bırakmıcak beni biliyorum. ama işte "bi yerden tutun hayata" diyebiliyorum artık kendime. ben hiç yenilmedim be seyirci. bazen kendime hayran kaldım. sessizliğimle haykırdım. sustum. o kadar fazla sustum ki yaşadıklarımı sessizliğimle anlattım. ne kelimeler kifayet buldu anlatacaklarım için mısralarda ne de şarkılar bi anlam ifade etti onca şeye rağmen... bazen en güzeli sessizlikti seyirci. sanki yıllarca sesim çıkmamış gibi hissettim bazen.. evet, ağzıma sıçtı bu durum tabii.. bi insan herşeyi içinde yaşar mı demeyin, bu kancık dünyada kim her şeyi içine atabilmiş ki ben atayım?! yok efendim öyle denizlere martılara da anlatmadım bu sefer! bu sefer kendimle konuştum seyirci. aldım kendimi karşıma " akıllı ol lan!" dedim. kendime kendimi anlattım. sanırım en iyi iyileşme yöntemi bu. o tonlarca para akıttığınız mal psikologlar bunu bilmiyorlar işte. tıpta da adı yok bunun. ama insanı insan yapan şey bence kendiyle yüzleşmesi, kendiyle hesaplaşabilmesi.. lan ne çok borcum varmış meğer benim kendime.. şimdi düşünüyorum da kimseye olmadığı kadar kendime haksızlık etmişim. 

"zaman herşeye ilaçtır" diyenlere inanma seyirci. yok öyle bi dünya. zamanın bi boka yaradığı yok. insan her şeyin üstünden bin sene geçse bile unutmak istemediği hiç bir anı silemiyor hafızasından. anılar sürekli dürtüyor bok var gibi bi yerlerden. tam her şey bitti diyorsun, tak bi yerden bi fotoğraf çıkıyor. "tamam lan bitti geçti sikerim" diyosun bi yerde bi şarkı çalıyor, yamuluyorsun. alkole veriyorsun kendini. "bu akşam sıçana kadar gülücem, içicem" diyorsun. 4. bira bittiğinde salak salak yine geçmişe bırakıyorsun kendini. tüm bunlardan kurtulmak için çözüm önce içinde bitirebilmek bir şeyleri. insan hiç umudunun olmadığı bi dünya da yaşamasın be seyirci. gitsin ölsün bence. insan dönüşü olmayan yollara itmesin kendini. bok mu var amk.!! (bunu kısaltarak yazdım, o kadar da hayvan değilim.) 

hep bi yarın korkusu var ya o işte sıçıyor adamın ağzına. düşünmek istemiyorsun. abuk sabuk şeylere sarıyorsun. ahh be seyircim o yarınlar senin! sen nasıl istiyorsan öyle geçecek o yarın! sen neyin hayalini kuruyorsan, neyi istiyorsan onu yaşayacaksın. bırak artık bekleme onu.. gitti, bitti.. sen önüne bak. oh mis, tertemiz bi sayfa var bak. yaz, çiz, karala.. ama yoook! illa ki kendine acı çektireceksin değil mi.. illa şaftın kayana kadar ağlayacaksın. hiç dönmeyeceğini bile bile " dööönn bebeğğğeeiiimm" li şarkılar dinleyeceksin. bunun da çözümü basit be seyirci. basıp gideceksin. gidemiyorsan gitmelerin hayalini kuracaksın. yeni insanlar yaratacaksın, hayali arkadaşların bile olacak. yeni dünyaları tanımaya çalışacaksın. yeni hayatlar sokacaksın hayatına.. yeni geçmişlere ortak olacaksın. var olanlarla yenileri kaynaştıracaksın. sen hep kendini yeniye alıştıracaksın. dünyanın düzeni böyle işte. o döndükçe sende ona ayak uyduracaksın. 

hayat zor seyirci. kolay demiyorum. ama sen hayata değil hayat sana uyacak seyirci. sen hayatın değil hayat senin köpeğin olacak. attığın adımları saymacaksın, sen attığın emin adımlarla önüne bakacaksın. bi yerden tutunacaksın, bi yerden başlayacaksın. işte o zaman tadına varacaksın. içindekileri öldüremezsin. yaşadığın her an senin çünkü. sana ait, senin izlerin, senin eserin. onlardan kurtulamazsın. ama onlarla yaşamayı öğreneceksin seyirci. onlarla mutlu olmayı öğreneceksin. her bitiş, bir başlangıçmış. ben bunu en ağır şekilde öğrendim. şimdi elimde kocaman, bembeyaz bi boşluk var. o tertemiz boşluğa bir bir ben yerleştiriyorum hayallerimi.. gülümsüyorum artık seyirci.. her gün huzurla uyanıyorum. beni benden daha iyi kimse bilemez. bunu da en iyi ben biliyorum...

Elveda sana! yeter, tamam bitsin artık bu dram, bu fotoroman 
Ham meyvayiz hala, koparmışlar dalımızdan 
Güzel günler bizi bekler eyvallah dersin olur biter 
Güzel günler bizi bekler eyvallah dersin geçer gider

Bıraksam kendimi şöyle oh ne rahat 
Bu da geçer gülüm yaşamana bak 
Alınacak dersler var, sorulacak sorular.. 
Buda geçer gülüm bizden bu kadar..

Mazhar Alanson